پریدن از روی نوار فرمان ها
پیوند به محتوای اصلی
دوشنبه ٢٩ مرداد ١٣٩٧
 
 یادداشت مدیر عامل/نگاهی به ادبیات رایج در فرهنگ مدرسه سازی
یکم) منوچهری دامغانی می گوید: باید دربهای علم و دانش به روی تمام دانش آموزان باز باشد. هر جا مزرعه هست، آنجا باید کتاب هم باشد.
این قلم به گفتار نغز منوچهری این نکته را نیز می افزاید که؛ هر جا آدم هست، هر جا زندگی هست ، باید مدرسه هم باشد.
به دیگر سخن اگر بگوییم که هر جا مدرسه هست، زندگی  هم هست، سخنی به گزافه نگفته ایم.
شاید بی دلیل نیست که احمد علی خدادادی خیر روشندل اهل روستای امغان در تربت جام خراسان رضوی می گوید: «صدای دلنشین دانش آموزان مدرسه برای من زندگی ساز است.»
آری هرجا "مدرسه" هست، "زندگی" هم هست.
دوم) ادبیات رایج در فضای فعالیت خیرین مدرسه ساز ویژگی های خاص خود را دارد. زبان گفتاری و نوشتاری مصطلح در میان نیکوکاران مدرسه ساز و راویان این عرصه نیز منحصر به فرد است. "مدرسه سازی ذخیره آخرت است"، "مدرسه سازی جهادی مقدس است" و جملات معروف دیگری که امروز به نوعی با خیرین مدرسه ساز و فعالیت آنان عجین شده است؛ نمونه ای از ادبیات موجود در این عرصه است. این ادبیات چند ویژگی دارد؛ اولاً: درونمایه های پررنگ از معنویت و خدامحوری را با خود همراه دارد و ثانیاً: ریشه در باورهایی عمیق از پیشرفت خواهی و عشق و ارادت یک ملت در نیل به قله های ترقی را ترجمه می کند و ثالثاً: علم و دانش و آگاهی را رویکرد اصلی برای رسیدن به توسعه می داند.
سوم) دانشواژه های اصلی ادبیات رایج در حوزه عملکرد خیرین علم، دانش و آگاهی است. این مهم البته ریشه در فرهنگ  و تمدن ایران اسلامی دارد. اسلام و ایران هر دو به علم و دانش ارج می نهند و آنرا سرمایه پیشرفت می دانند. تدین خیرین همانقدر تلاش آنان برای اشاعه علم و آگاهی را توجیه می کند که نگاه آنان به پیشینه تمدنی این کشور کهن، و این دو همچون دو بال موجب پرواز افکار خیرین در آسمان پیشرفت این کشور بزرگ می شوند. از نگاه نیک اندیشان مدرسه ساز دین و علم تضمین کننده آینده ای روشن برای این مرز و بوم است و البته نگاه به علم در ادبیات کشورمان نیز جایگاه ویژه ای دارد.
به قول نظامی گنجوی :
من به تو جز علم نگویم سُخُن             علم چو آید به تو گوید چه کن

و یا به تعبیر زیبای مولوی :
اقتضای جان چو ای دل آگهی است                  هر که آگه تر بود جانش قوی است
و یا آنجا که ابن سینا می گوید:
تا جهان بود از سر آدم فراز                                  کس نبود از راه دانش بی نیاز
مردمان بخرد اندر هر زمان                                  راه دانش را به هرگونه زبان
گرد کردند و گرامی داشتند                                 تا به سنگ اندر همی بنگاشتند
دانش اندر دل چراغ روشن است                           و ز هر بد بر تن تو جوشن است
آری ، دین و علم جزئی جدایی ناپذیر از فرهنگ اسلامی ایرانی است و این مهم در ادبیات فعالیت خیرین نیز تبلور یافته است.
چهارم) توصیف نیک اندیشی خیرین مدرسه ساز -این انسان های بزرگ- جاذبه های خاص خود را دارد. موجب خرسندی است که شما فرهیخته گرانقدر نیز به جملات و عبارات ذیل، دل نوشته های خود را بیفزایید و ما را به ملاحظه آن مفتخر نمایید.
-در مدرسه ای که برایم ساخته ای
علم می آموزم و راه و رسم خوب زندگی کردن را فرا می گیرم. آنگاه شما می توانید امیدوار باشید که حداقل یک انسان را در مسیر رشد و تعالی قرار داده اید؛ انسانی که می تواند هزاران انسان دیگر را به مدارج عالی رهنمون گردد.
-مهم نیست یک مدرسه ساخته ای یا ده ها مدرسه و یا حتی یک کلاس؛ مهم این است که دغدغه رشد و پیشرفت فرزندان میهن را داری .
- گاهی مدرسه سازی تلاش خالصانه یک انسان برای اثبات عبودیت و بندگی خود در محضر خداست.
- سنگ بنای مدارس خیر ساز نه خشت و گل، که عشق و دل  است.
- گاهی می شود نشانی آدم های خوب خدا را از تابلوی مدارس خیرساز سراغ گرفت.
-مدرسه خیر ابتدا  در قلب یک انسان نیکوکار ساخته می شود و البته هر قلبی واجد این شایستگی نیست .
-خدا باوری، صفحه مشترک از کتاب زندگی تمامی خیرین مدرسه ساز است.
-مدرسه سازی نه یک اتفاق که یک انتخاب آگاهانه است.
-مدرسه سازی تجلی باورهای آسمانی و الهی انسان های زمینی است.
-مراسم افتتاح مدارس خیری جشن تجلیل از انسان هایی است که کلید سعادت اخروی را یافته اند.
-اگر بگوییم آسمان مدارس خیر ساز به زمین نزدیک تر است سخنی به گزافه نگفته ایم.