پریدن از روی نوار فرمان ها
پیوند به محتوای اصلی
یکشنبه ٢٩ مهر ١٣٩٧
نويسنده: مريم خباز
روزنامه جام جم، شماره 3670, شنبه سي و يك ام فروردين ماه ، صفحه 20


كاهش 16 درصدي بودجه عمراني آموزش و پرورش و سقوط 23 درصدي اعتبارات مربوط به تخريب، بازسازي و مقاوم سازي مدارس در لايحه بودجه سال 92 به حدي در سكوت اتفاق افتاد كه شايد فقط آن روز كه حادثه ناگواري در گوشه اي از كشور اتفاق بيفتد، صداي آن بلند شود.
در سال 91، بودجه اي كه به اين بخش اختصاص يافت، 1160 ميليارد تومان بود كه امسال اين رقم با عقبگردي چشمگير، به 980 ميليارد تومان رسيده تا شانه به شانه اعتبارات مربوط به تخريب، بازسازي و مقاوم سازي مدارس كه از رقم هزار ميليارد تومان سال گذشته به عدد 774 ميليارد تومان رسيده، يك سقوط معني دار را تجربه كند. بحث برانگيز بودن اين كاهش اعتبارات را زماني بهتر مي شود درك كرد كه بدانيم همين امروز كه اين سطرها خوانده مي شود، چهار ميليون مترمربع فضاي آموزشي فرسوده، خطرآفرين و ناايمن در كشور وجود دارد كه براي تخريب، نوسازي و مقاوم سازي به پول نياز دارد.
حساسيت اين موضوع زماني بيشتر به چشم مي آيد كه نقبي به گذشته بزنيم، يعني به سال 85 كه دولت تعهد داد براي نوسازي و بازسازي مدارس فرسوده كشور، چهار ميليارد دلار در اختيار سازمان نوسازي قرار دهد، ولي امروز كه هفت سال از آن تاريخ گذشته، هنوز اين رقم به طور كامل محقق نشده است.
البته شايد يكي از دلايل اين تاخير، نوسانات فاحش قيمت دلار كه از سال گذشته شدت گرفت، باشد، چون سال 85 كه اين وعده به سازمان نوسازي داده مي شد قيمت دلار حدود هزار تومان بود، اما بتدريج ارزش ريال سقوط كرد و قيمت دلار تا سه برابر بالاكشيد. با اين حال آموزش و پرورش در وضع جديد، نرمشي از خود نشان داد و توافق كرد كه اعتبار پيش بيني شده را به ريال دريافت كند كه بعد از به روزرساني اين اعتبار، با رقم 6300 ميليارد تومان موافقت شد كه تا امروز فقط 4000 ميليارد تومان آن محقق شده است.
پس تا اينجاي كار، عمران مدارس 2300 ميليارد تومان كسري بودجه دارد كه اگر با كسري بودجه سال 92 جمع شود، مشخص خواهد شد كه چرا بايد تا اين حد براي استان هاي تهران، خراسان رضوي، فارس، اصفهان و آذربايجان شرقي و غربي كه بيشترين مدارس فرسوده را دارند، نگران بود.
البته شايد توجيه دولت در اين حوزه، صرفه جويي در هزينه ها باشد، ولي ترديد نداريم كه كم گذاشتن از بودجه اي كه با جان انسان ها سر و كار دارد نه توجيه شدني است و نه وقتي حادثه اي رخ داد و مرگي رقم خورد، پشيماني سودي دارد.







اين مطلب و عناوين مرتبط با آن را در نشاني زير ببينيد:
http://www.magiran.com/npview.asp?ID=2712574